Άννα Μεϊντάνη : «Δεν παραιτούμαι από τις ιδέες μου – παραιτούμαι από μια ευθύνη που δεν μπορώ πια να υπηρετήσω όπως της αξίζει»

Με βαθιά συγκίνηση και «καρφιά» για το κόμμα παραιτήθηκε η Άννα Μεϊντάνη : «Αποφαση συνείδησης» - «Υπηρέτησα και όταν ήταν πολιτικά ασύμφορο»

Η Άννα Μεϊντάνη υπέβαλε την παραίτησή της από τη θέση της Συντονίστριας της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ζακύνθου, επικαλούμενη την αδυναμία της να υπηρετήσει τον ρόλο λόγω εσωστρέφειας και απώλειας επαφής του κόμματος με την κοινωνία. Στην επιστολή της, τονίζει ότι η απόφαση αποτελεί πράξη συνείδησης, ενώ παράλληλα εκφράζει τη στήριξή της στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα.

«Θεωρώ ότι ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει σήμερα η σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα του προοδευτικού χώρου. Ένας άνθρωπος που διαθέτει πολιτικό ήθος, εντιμότητα και όραμα για τη χώρα.Η δική μου αγωνία δεν ήταν ποτέ πώς θα προστατεύσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέξη Τσίπρα.Η αγωνία μου ήταν πώς θα προστατεύσουμε την κοινωνία από τη συνέχιση των σημερινών πολιτικών» αναφέρει χαρακτηριστικά η κ. Μεϊντάνη.

Συγκεκριμένα,

«Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Ίσως η πιο δύσκολη στιγμή στην πολιτική διαδρομή ενός ανθρώπου είναι εκείνη που αναγκάζεται να παραδεχθεί ότι δεν μπορεί πλέον να υπηρετήσει μια ευθύνη με τον τρόπο που πιστεύει.

Απόψε, με βαθιά συγκίνηση και μεγάλη στεναχώρια, υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση της Συντονίστριας της Νομαρχιακής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ Ζακύνθου.

Δεν είναι μια απόφαση θυμού.

Δεν είναι μια απόφαση προσωπικής πικρίας.

Είναι μια απόφαση συνείδησης.

Υπηρέτησα τον ΣΥΡΙΖΑ με όλες μου τις δυνάμεις. Στις καλές και στις δύσκολες στιγμές. Όταν ήταν εύκολο και όταν ήταν πολιτικά ασύμφορο. Γιατί πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω στις αξίες της Αριστεράς, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.

Όμως σήμερα αισθάνομαι ότι ο χώρος μας έχει χάσει την επαφή με αυτό που έπρεπε να είναι η πρώτη του προτεραιότητα: την κοινωνία.

Την ώρα που η χώρα βιώνει μια βαθιά κρίση. Την ώρα που η ακρίβεια συνθλίβει τα νοικοκυριά, που οι νέοι αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, που η δημόσια υγεία και η δημόσια παιδεία δοκιμάζονται, εμείς μοιάζουμε εγκλωβισμένοι σε μια ατέρμονη συζήτηση για τον εαυτό μας.

Αντί να αναζητούμε τον τρόπο με τον οποίο θα ξαναγίνουμε χρήσιμοι στην κοινωνία, αναλωνόμαστε στο πώς θα διαφυλάξουμε κομματικά σύνορα που διαρκώς μικραίνουν.

Και αυτή είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορώ να αγνοήσω.

Θέλω επίσης να είμαι απόλυτα ειλικρινής.

Δεν συμμερίζομαι την αντίληψη ότι η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί το πρόβλημα.

Αντίθετα, θεωρώ ότι ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει σήμερα η σημαντικότερη πολιτική προσωπικότητα του προοδευτικού χώρου. Ένας άνθρωπος που διαθέτει πολιτικό ήθος, εντιμότητα και όραμα για τη χώρα.

Η δική μου αγωνία δεν ήταν ποτέ πώς θα προστατεύσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Αλέξη Τσίπρα.

Η αγωνία μου ήταν πώς θα προστατεύσουμε την κοινωνία από τη συνέχιση των σημερινών πολιτικών.

Και γι' αυτό θεωρούσα ότι η απάντηση δεν μπορούσε να δοθεί πίσω από κλειστές πόρτες.

Η Νομαρχιακή Επιτροπή Ζακύνθου πρότεινε να αποφασίσουν τα μέλη.

Να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα στη βάση του κόμματος για ένα τόσο κρίσιμο πολιτικό ζήτημα.

Να μιλήσουν οι άνθρωποι που κράτησαν όρθιο τον ΣΥΡΙΖΑ στα δύσκολα.

Να αποφασίσουν οι ίδιοι ποια πορεία θεωρούν σωστή.

Δυστυχώς, αυτή η πρόταση δεν βρήκε ανταπόκριση.

Και κάπου εκεί συνειδητοποίησα ότι η απόσταση ανάμεσα σε αυτά που πιστεύω και σε αυτά που τελικά επιλέγονται πολιτικά έχει γίνει πολύ μεγάλη.

Δεν αποχωρώ γιατί σταμάτησα να πιστεύω.

Αποχωρώ γιατί αρνούμαι να συμβάλω σε μια λογική περιχαράκωσης που οδηγεί τον χώρο μας σε ολοένα μεγαλύτερη συρρίκνωση.

Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι η βασική μας αγωνία είναι αν θα διατηρήσουμε έναν κομματικό μηχανισμό, όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αναζητά επειγόντως μια αξιόπιστη προοδευτική διέξοδο.

Και δεν μπορώ να κρύψω την αγωνία μου όταν σήμερα τίθεται ακόμη και το ερώτημα αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να έχει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση στο επόμενο πολιτικό τοπίο.

Αυτοί είναι οι λόγοι που με οδηγούν στην παραίτηση.

Οι ίδιοι λόγοι οδηγούν και αρκετά μέλη της Νομαρχιακής Επιτροπής να κάνουν το ίδιο βήμα.

Όχι από έλλειψη αγάπης για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά ακριβώς επειδή αγαπήσαμε αυτόν τον χώρο περισσότερο από οποιαδήποτε θέση κατείχαμε μέσα σε αυτόν.

Πριν ολοκληρώσω, αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω όχι ως Συντονίστρια, αλλά ως συντρόφισσα.

Γιατί πίσω από τις αποφάσεις, τις συνεδριάσεις, τις ανακοινώσεις και τις πολιτικές διαφωνίες υπάρχουν άνθρωποι. Άνθρωποι με τους οποίους συμπορευτήκαμε χρόνια ολόκληρα. Άνθρωποι με τους οποίους μοιραστήκαμε αγωνίες, ελπίδες, χαρές και απογοητεύσεις.

Μαζί δώσαμε μάχες που έμοιαζαν χαμένες και μαζί πανηγυρίσαμε νίκες που κάποτε φάνταζαν αδύνατες. Μαζί σταθήκαμε σε δύσκολες στιγμές, όταν η κοινωνία μάς χρειαζόταν, αλλά και όταν το πολιτικό κόστος ήταν μεγάλο. Μαζί αντέξαμε ήττες, απογοητεύσεις και διαψεύσεις χωρίς να εγκαταλείψουμε την πίστη μας σε έναν καλύτερο κόσμο.

Θέλω να γνωρίζετε ότι κανένα πολιτικό γεγονός και καμία παραίτηση δεν μπορούν να σβήσουν αυτή τη διαδρομή.

Οι άνθρωποι με τους οποίους αγωνίστηκα όλα αυτά τα χρόνια δεν θα πάψουν ποτέ να είναι κομμάτι της ζωής μου. Δεν θα πάψουν να είναι κομμάτι της προσωπικής και πολιτικής μου ιστορίας.

Κρατώ στη μνήμη μου τα πρόσωπα, τις συζητήσεις που τελείωναν ξημερώματα, τις αγωνίες πριν από κάθε εκλογική μάχη, τις στιγμές αισιοδοξίας, αλλά και τις στιγμές που ο ένας έδινε δύναμη στον άλλον για να συνεχίσουμε.

Γι' αυτό και η σημερινή μου απόφαση δεν είναι αποχαιρετισμός προς εσάς.

Είναι μόνο το τέλος μιας συγκεκριμένης ευθύνης.

Οι δρόμοι μας δεν χωρίζουν απόψε.

Οι κοινές μας αξίες, οι κοινοί μας αγώνες και οι κοινές μας αναμνήσεις είναι πολύ πιο δυνατές από οποιαδήποτε οργανωτική ή πολιτική εξέλιξη.

Και ειλικρινά ελπίζω ότι κάποια μέρα, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν και όταν οι ανάγκες της κοινωνίας το απαιτήσουν, θα βρεθούμε ξανά δίπλα δίπλα. Να δώσουμε νέες μάχες, με την ίδια πίστη, την ίδια αξιοπρέπεια και την ίδια αγάπη για τους ανθρώπους που εκπροσωπούμε.

Γιατί οι πραγματικοί δεσμοί που χτίζονται μέσα στους αγώνες δεν διαλύονται με μια παραίτηση.

Παραμένουν ζωντανοί. Και μας συνοδεύουν για πάντα.

Φεύγω από τη θέση της Συντονίστριας με καθαρή συνείδηση.

Και με μια ελπίδα.

Ότι κάποια στιγμή ο προοδευτικός κόσμος θα ξαναβρεί τη δύναμη να ενωθεί γύρω από αυτά που τον ενώνουν και όχι γύρω από αυτά που τον χωρίζουν.

Γιατί η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από περισσότερους διαχωρισμούς.

Έχει ανάγκη από ελπίδα.

Και η ελπίδα δεν μπορεί να περιμένει άλλο.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς.».