Skip to main content
::

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΟΛΟ ΤΟ 24ΩΡΟ

Το ελαιόλαδο χτυπάει καμπανάκι – Μην αφήσουμε τη Ζάκυνθο να γίνει μόνο τουριστικός προορισμός

Της Άννας Μεϊντάνη-Λίβου

Μέλους της ΕΛ.Α.Σ

Η Ζάκυνθος μπροστά σε έναν νέο παραγωγικό κίνδυνο

Υπάρχουν στιγμές που μια τοπική είδηση παύει να είναι απλώς τοπική.

Οι τελευταίες παρεμβάσεις του προέδρου της ΕΑΣ Ζακύνθου Διονύση Βερτζαγιά και του προέδρου του Σωματείου Ελαιοτριβείων Ντίνου Μπέτση είναι ακριβώς μια τέτοια περίπτωση.

Δεν περιγράφουν απλώς μια δύσκολη ελαιοκομική χρονιά. Περιγράφουν τον κίνδυνο να χάσει η Ζάκυνθος έναν ακόμη βασικό πυλώνα της παραγωγικής της οικονομίας.

Μειωμένη παραγωγή, ανομβρία, κλιματική πίεση, έλλειψη εργατικών χεριών, υψηλό ενεργειακό κόστος, χαμηλή ζήτηση και πιέσεις στις τιμές. Και πλέον οι ελαιοτριβείς προειδοποιούν ακόμη και για το ενδεχόμενο να μη λειτουργήσουν ελαιοτριβεία στη φετινή περίοδο.

Αυτό δεν είναι μια απλή κακή χρονιά.

Είναι καμπανάκι για το αύριο.

Από τη σταφίδα στην ελιά – Θα επαναληφθεί η ίδια ιστορία;

Και δυστυχώς η Ζάκυνθος έχει ξαναζήσει το έργο.

Η σταφίδα υπήρξε κάποτε ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της οικονομίας του νησιού. Η ιστορική και οικονομική της σημασία είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ η «Σταφίδα Ζακύνθου» αποτελεί προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης.

Σήμερα όμως η σταφίδα δεν έχει τη θέση που είχε κάποτε στην οικονομική ζωή του τόπου.

Θα αφήσουμε να ακολουθήσει την ίδια διαδρομή και η ελιά;

Θα περιμένουμε να εγκαταλείψουν τα χωράφια οι παραγωγοί, να μειωθεί ακόμη περισσότερο η παραγωγή, να πιεστούν τα ελαιοτριβεία και ύστερα να αναρωτηθούμε γιατί η Ζάκυνθος δεν παράγει;

Αγροτική πολιτική με σχέδιο

Εδώ μπαίνει η ευθύνη της Πολιτείας.

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι η ανομβρία και η κλιματική αλλαγή αποτελούν πραγματικά προβλήματα. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται αγροτική πολιτική με σχέδιο και όχι απλώς μέτρα που ανακοινώνονται κάθε φορά που η κρίση χτυπά την πόρτα.

Γιατί ο αγρότης δεν ζει από εξαγγελίες.

Ζει από το χωράφι του.

Και η Ζάκυνθος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν να έχει μία και μοναδική παραγωγική δραστηριότητα: τον τουρισμό.

Ο τουρισμός είναι σημαντικός. Κανείς δεν το αρνείται. Αλλά ένα νησί που εισάγει σχεδόν τα πάντα και εγκαταλείπει σταδιακά τη δική του παραγωγή γίνεται περισσότερο εξαρτημένο, όχι περισσότερο ισχυρό.

Οι συνεταιρισμοί στο ίδιο κάδρο

Την ίδια ώρα υπάρχει ένα ακόμη ανησυχητικό μέτωπο: οι αγροτικοί συνεταιρισμοί.

Η ΚΕΟΣΟΕ έχει καταγγείλει ότι οι πλειστηριασμοί για «κόκκινα δάνεια» συνεχίζονται, παρά τις κυβερνητικές συζητήσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Στη Ζάκυνθο, στις 12 Ιουνίου ολοκληρώθηκε πλειστηριασμός ακινήτου του Αγροτικού Συνεταιρισμού έναντι 2 εκατομμυρίων ευρώ, εξέλιξη που, σύμφωνα με την ΚΕΟΣΟΕ, πλήττει τις προϋποθέσεις βιωσιμότητας του συνεταιρισμού.

Και ήδη από τον Μάιο είχε τεθεί προς την κυβέρνηση το ζήτημα των «κόκκινων δανείων», των πλειστηριασμών και των προβλημάτων των συνεταιριστικών οργανώσεων.

Άρα το ερώτημα είναι απλό:

Πόσο ακόμη θα περιμένουμε;

Γιατί όταν χάνεται ένας συνεταιρισμός, δεν χάνεται απλώς ένα ακίνητο.

Χάνεται υποδομή. Χάνεται συλλογική παραγωγική δύναμη. Χάνεται η δυνατότητα των παραγωγών να διαπραγματεύονται καλύτερα.

Και τελικά χάνει ολόκληρη η τοπική οικονομία.

Η ελιά χρειάζεται βοήθεια πριν εγκαταλειφθεί

Η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάζει μέτρα και αριθμούς. Οι άνθρωποι όμως της παραγωγής μιλούν για την πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν καθημερινά.

Και η πραγματικότητα της Ζακύνθου σήμερα λέει κάτι πολύ απλό:

Η ελιά χρειάζεται βοήθεια πριν εγκαταλειφθεί.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε να χαθούν πρώτα οι παραγωγοί, να κλείσουν τα ελαιοτριβεία και να βγουν σε πλειστηριασμό οι συνεταιριστικές περιουσίες και μετά να αναζητούμε σχέδιο σωτηρίας.

Η Ζάκυνθος δεν είναι μόνο τουρισμός

Η Ζάκυνθος δεν είναι μόνο παραλίες, ξενοδοχεία και τουριστικές αφίξεις.

Είναι και οι ελιές της.

Είναι η σταφίδα της.

Είναι οι παραγωγοί της.

Είναι οι συνεταιρισμοί της.

Είναι ο άνθρωπος που καλλιεργεί τη γη του.

Και αν η Πολιτεία συνεχίσει να αντιμετωπίζει τον πρωτογενή τομέα ως τον φτωχό συγγενή της οικονομίας, κάποια στιγμή θα ανακαλύψουμε ότι μαζί με τους παραγωγούς χάσαμε και ένα κομμάτι της ίδιας της Ζακύνθου.

Το καμπανάκι χτυπά ήδη.

Το ερώτημα είναι αν η κυβέρνηση θα το ακούσει τώρα ή όταν θα είναι πλέον αργά.

 

 

 

 

Δείτε επίσης

του Δημήτρη Τετράδη
"Συντονιστείτε"