ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΟΛΟ ΤΟ 24ΩΡΟ

Ως Ημέρα Φιλελληνισμού και Διεθνούς Αλληλεγγύης καθιερώθηκε από την Ελληνική Πολιτεία , με το Π.Δ. 130/2008, η ημέρα θανάτου του Λόρδου Βύρωνα, 19 Απριλίου 1824 στο πολιορκημένο Μεσολόγγι.

Με αφορμή την επέτειο αυτής της ημέρας, σε μήνυμα του ο Αντιπεριφερειάρχης Ζακύνθου Διονύσης Μυλωνάς κάνει λόγο για παραδειγματισμό από όλους της ζωής και της αγάπης του Λόρδου Βύρωνα για την Ελλάδα.

- Στις κρίσιμες στιγμές που βιώνουμε όλοι οι Έλληνες σήμερα, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη της αλληλεγγύης στις σχέσεις μας με τους άλλους λαούς και να αγωνιστούμε, ο καθένας με τις δυνατότητες που έχει για την προάσπιση των εθνικών αλλά και παγκόσμιων αξιών.

Ας στραφούμε στο παράδειγμα της ζωής του Λόρδου Βύρωνα. Ένας φωτισμένος δημιουργός, λάτρης του ελληνικού πνεύματος και  «πολίτης του κόσμου» που κατήγγειλε τη λεηλασία και την κλοπή των Μαρμάρων του Παρθενώνα και τελικά θυσιάστηκε για την ελευθερία ενός ξένου για τον ίδιο λαό, θυσιάστηκε για τους «μικρούς» επαναστατημένους Έλληνες. Ας προσπαθήσουμε, οι σύγχρονοι Έλληνες, σε κάθε μας πράξη, σε κάθε μας προσπάθεια,  ατομική και συλλογική, να είμαστε πιο Φιλέλληνες από τους Φιλέλληνες, να αγαπήσουμε έμπρακτα την πατρίδα μας. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να αποδείξουμε πως αξίζουμε το σεβασμό, την αλληλεγγύη και τη βοήθεια των άλλων λαών και κρατών απέναντι μας, αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Μυλωνάς και προσθέτει:

- Η Περιφερειακή Ενότητα Ζακύνθου, αποτίοντας φόρο τιμής στον μεγάλο φιλέλληνα, μιας οι αξίες και τα ιδανικά του είναι σήμερα ίσως πιο επίκαιρα από ποτέ,  στέλνει το μήνυμά της:

«Πριν ακριβώς 225 χρόνια, γεννιόταν στο Λονδίνο ο Λόρδος Βύρων, που έμελλε να αναδειχθεί μεγάλος ποιητής, κορυφαίος εκπρόσωπος του ποιητικού (και πολιτικού) ρεύματος του Ρομαντισμού και ήρωας της εθνικής ανεξαρτησίας των Ελλήνων.

Όλοι κάτι έχουμε μάθει για τον Λόρδο Βύρωνα από τα μαθητικά μας χρόνια. Λίγοι, όμως, συμπατριώτες μας γνωρίζουν ότι πρώτος ο Λόρδος Βύρων ύψωσε τη φωνή του κατά της λεηλασίας του Παρθενώνα από τον Λόρδο Έλγιν, ότι έγραψε και ένα ολόκληρο ποίημα για το ζήτημα αυτό με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η κατάρα της Αθηνάς», που αποτελεί δριμύ «κατηγορώ» του Μπάιρον εναντίον του Έλγιν, όπως προκύπτει από το ακόλουθο απόσπασμα:

Η Παλλάδα πρώτος θα ναι της Πατρίδας σου εχθρός / Την αιτία θες να μάθεις; Κοίτα γύρω σου κι εμπρός / Έχω δει πολλούς πολέμους κι ερημώσεις να πληθαίνουν / Κι άλλες τόσες τυραννίες να ανεβοκατεβαίνουν / Απ’ των Τούρκων τη μανία γλύτωσα και των βανδάλων / Μα η χώρα σου έναν κλέφτη μού χει στείλει πιο μεγάλο

Επίσης, λίγοι γνωρίζουν ότι προτού έρθει στο Μεσολόγγι, όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 19 Απρίλη 1824, ο Μπάιρον έδρασε επί έξι χρόνια στην Ιταλία μέσα από το επαναστατικό κίνημα των Καρμπονάρων. Μια άλλη -άγνωστη στους πολλούς - πτυχή της δράσης του Μπάιρον είναι ότι στην πρώτη ομιλία του στη Βουλή των Λόρδων (27.2.1812), υπήρξε καταπέλτης εναντίον νομοσχεδίου της κυβέρνησης που προέβλεπε την θανατική ποινή για τους εξεγερμένους κλωστοϋφαντουργούς του Νότιγχαμ, οι οποίοι κατέστρεφαν τους νέους αργαλειούς που τους οδηγούσαν στην ανεργία και στην εξαθλίωση, «ανθρώπους προφανώς ενόχους για το θανάσιμο αμάρτημα της φτώχειας», όπως είπε ο Μπάιρον. Ο Μπάιρον κατήγγειλε το νομοσχέδιο και το καταψήφισε, ερχόμενος αντιμέτωπος με το τότε Βρετανικό κατεστημένο. Ο Λόρδος Βύρων στιγμάτιζε την κοινωνική εξαθλίωση μέσα στην ίδια τη Μ. Βρετανία: «Έχω ταξιδέψει στην Ιβηρική χερσόνησο - είχε πει στη μνημειώδη εκείνη ομιλία του - όταν ήταν σε κατάσταση πολέμου, βρέθηκα σε μερικές από τις καταπιεσμένες επαρχίες της Τουρκίας, αλλά πουθενά δεν είδα τέτοια ρυπαρή αθλιότητα…». «Δεν υπάρχει αρκετό αίμα στον ποινικό μας κώδικα - είχε αναρωτηθεί - ώστε να πρέπει να χυθεί περισσότερο για να υψωθεί στον ουρανό και να μαρτυρήσει εναντίον σας; Είναι αυτό γιατρικό για έναν πεινασμένο και απελπισμένο πληθυσμό;»

Η δράση του Μπάιρον υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συνεχίστηκε και όταν ήρθε στην Ελλάδα για να πολεμήσει υπέρ της ανεξαρτησία της. Γράφει μάλιστα χαρακτηριστικά σε γράμμα του από την Κεφαλονιά προς τον φίλο Τζον Χομπχάουζ στις 11-9-1823: «ξόδεψα επίσης γύρω στα εκατό τάλιρα για να συντρέξω τους Έλληνες πρόσφυγες στην Ιθάκη και για να συντηρήσω μια Μοραΐτικη οικογένεια που βρισκόταν σε μεγάλη χρεία».

Και από το Μεσολόγγι στις 21-2-2824 έγραφε στον φίλο του Douglas Kinaird: «έπεισα τους Έλληνες να απελευθερώσουν 28 Τούρκους αιχμαλώτους, άνδρες γυναίκες και παιδιά τους οποίους έστειλα στην Πάτρα και στην Πρέβεζα με δικές μου δαπάνες». Επίσης από το Μεσολόγγι έγραφε στις 6-3-1824 στο Sir Frederick Stoven, Βρετανό διοικητή της Ζακύνθου: «μερικοί Έλληνες μου ζήτησαν να προσπαθήσω να κινήσω το ενδιαφέρον σας για τους συγγενείς τους που αιχμαλωτίσθηκαν επιβαίνοντες σε επτανησιακό σκάφος και κατελήφθησαν στην Πάτρα. Θα ήταν πράξη φιλανθρωπίας αν μπορούσε να επιτευχθεί η απελευθέρωση αυτών των δυστυχών ή τουλάχιστον η σωτηρία της ζωής τους». «Θα ήταν επίσης προς το συμφέρον και των δύο πλευρών -συνέχιζε- αν πείθονταν να συμπεριφέρονται με κάποιο σεβασμό προς τους νόμους του πολέμου - ή οποιουσδήποτε νόμους».

Η ιδέα της ελευθερίας σ’ όλο τον κόσμο διαπερνάει όλο το έργο του Μπάιρον. «Μύρια στήθη συνενώνει μία και κοινή αιτία / Δυτικοί και ανατολίτες επαναστατούν με βία», λέει στο ποίημά του «Η εποχή του Ορειχάλκου». «Υπήρξε ο ποιητής – γράφει ο καθηγητής Μ.- Β. Ραΐζης – που κατέκρινε την αυθαιρεσία και την απανθρωπιά των τυράννων που καταπίεζαν και ποδοπατούσαν τους αδύναμους συνανθρώπους τους, ενώ κολάκευαν ή προσκυνούσαν τους ισχυρούς».

Ο Μπάιρον άφησε την τελευταία πνοή στο Μεσολόγγι στις 19 Απριλίου 1824 και δεν πρόλαβε να ζήσει το όνειρο της απελευθέρωσης της Ελλάδας. Δεν πρόλαβε, όμως, να κάνει πράξη και ένα άλλο σχέδιο του: όταν θα απελευθερωνόταν ή Ελλάδα «φανταζόταν κιόλας τον εαυτό του αρχηγό ενός στρατεύματος και προστάτη των αδικημένων σ’ ολόκληρο τον κόσμο», γράφει ο Γάλλος συγγραφέας και ακαδημαϊκός Αντρέ Μορουά, ένας από τους κορυφαίους βιογράφους του Λόρδου Βύρωνα. Η ποίησή του Μπάιρον είναι και μία δυνατή φωνή υπέρ της ομορφιάς της φύσης και της προστασίας της πολιτιστικής κληρονομιάς των λαών. Παρότι πέρασαν δύο αιώνες, τα μηνύματα της ποίησης και των αγώνων του Λόρδου Βύρωνα παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα. Γιατί και σήμερα κυριαρχεί το δίκαιο των ισχυρών, οι ανισότητες διευρύνονται και τα ανθρώπινα δικαιώματα συνθλίβονται. Η υποκρισία και ο κυνισμός αποτελούν κύρια χαρακτηριστικά ενός διεθνούς συστήματος που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, της οποίας τις συνέπειες βιώνει επώδυνα και ο ελληνικός λαός. Αν ζούσε σήμερα ο μεγάλος ποιητής, σίγουρα δεν θα ήταν καθόλου ευτυχής και θα καταριόταν τους ενόχους για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία. Αλλά δεν θα απογοητευόταν, διότι από το πρώτο ταξίδι στην Ελλάδα είχε εκφραστεί με θέρμη υπέρ της αναγέννησής της.»