Χρήστος Τσιπογιάννης : «Βίωσα στο πετσί μου τους τραμπουκισμούς του προέδρου του εργατικού κέντρου»

-          «Να μην φοβάται η κοινωνία, να μην τρομοκρατείται από τέτοια, ας είμαι εγώ αυτός που στοχοποιήθηκα.  Να έρχονται όλοι, να παίρνουν το λόγο, να ξεσκάνε έτσι την οργή τους και να αγωνίζονται για μια καλύτερη κοινωνία»

Ο Χρήστος Τσιπογιάννης (Αντιπρόεδρος ΕΛΜΕΖ) μιλά ΕΚΤΕΝΩΣ , στο IonianRadio.gr

«Θα ήθελα να χαιρετήσουμε τη μεγαλειώδη συγκέντρωση και πορεία. Δυστυχώς ένα δυσάρεστο συμβάν που μας έχει φιμώσει όλους. Πρέπει να μείνουμε όμως, στο ότι έγινε μια πολύ καλή συγκέντρωση και πορεία.

Βίωσα στο πετσί μου τους τραμπουκισμούς του προέδρου του εργατικού κέντρου. Μου είπαν μη μιλάς. Ήθελα να ενημερωθώ θεσμικά, ποιοι μιλάνε και ποιοι όχι και γιατί. Άρχισαν όλο και περισσότερο να με απωθούν, σε σημείο να υπάρξει ένταση και  μάλιστα  έπεσαν  πάνω  μου 4-5 άτομα  για να με διώξουν από τη συγκέντρωση, που βρισκόμουν εκεί με το 7χρονο παιδί μου, βεβαίως χωρίς να έχω διάθεση για σύγκρουση.

Έχασα και το παιδί μου μέσα στον κόσμο , το οποίο  το βρήκα λίγο μετά αναστατωμένο. Άλλοι ήταν εκεί με ένταση,  επικαλούμενοι κάποιο αόρατο πρωτόκολλο  και  καταργώντας κάθε έννοια δημοκρατίας.

Εμείς καλούμε τον κόσμο , να κατεβαίνει με τις οικογένειες τους  και αυτά που λένε αυτοί είναι μόνο στο μυαλό τους.

Κανονικά, θα πρέπει να απολογηθεί ο πρόεδρος του Ε.Κ.Ζ., γιατί εκδιώθηκα βιαίως  μακριά από το παιδί μου, αφού ο πρόεδρος δεν ήταν εκεί για  να παρέμβει , που εμένα ως εργαζόμενο  έπρεπε να με υπερασπιστεί.

Μέσα στο ΣΥΝΕΚ,  είμαι εκλεγμένος και είχα ψηφίσει υπέρ για  τη συγκεκριμένη διαδήλωση.  Άρα αυτά που λένε,  είναι ανακρίβειες. Το λένε και στην ανακοίνωση τους .

Εμείς θεσμικά,  δεν πάμε παραταξιακά,  αλλά σαν σωματείο. Δεν τίθεται άλλο θέμα. Προσπαθούμε να ενώσουμε τον κόσμο.

Βρήκα μετά το σθένος,  πήρα το παιδί μου και συνέχισα την πορεία κρατώντας και το πανό.

Τα ίδια είχαν γίνει ξανά,  αλλά χωρίς χειροδικίες. Ήταν απεργία μόνο καθηγητών και δασκάλων.

θα ήθελα να μεταφέρω ένα μήνυμα σε γονείς , εκπαιδευτικούς, παιδιά και σε όλους γενικότερα.

Να μην φοβάται η κοινωνία, να μην τρομοκρατείται από τέτοια, ας είμαι εγώ αυτός που στοχοποιήθηκα.  Να έρχονται όλοι, να παίρνουν το λόγο, να ξεσκάνε έτσι την οργή τους και να αγωνίζονται για μια καλύτερη κοινωνία»